Geseënd om God te Aanbid

#GESEËND OM GOD TE AANBID

 PSALM 122

‘N PELGRIMSLIED

Hierdie vyftien psalms sou deur aanbidders gesing word terwyl hulle van regoor die land op pad was om drie verpligte feeste in Jerusalem by te woon. Hierdie liedere is sorgvuldig saamgestel om die Here te verheerlik en die heiliges se harte voor te berei vir aanbidding. Hierdie spesifieke psalm, die eerste van vier wat deur koning Dawid geskryf is, praat oor die plek van aanbidding, Jerusalem; die doel van aanbidding, die HERE; en die krag van aanbidding, om vreugde in die hart van die aanbidders te bring.

 Hierdie opregte blydskap van koning Dawid, “Ek was bly toe hulle vir my gesê het: Kom ons gaan na die huis van die HERE toe,” het my diep uitgedaag, want hoeveel van ons deel sy onbeskaamde behae om die huis van die Here te besoek? In my leeftyd het ek ‘n hele reeks emosies onder Christene aanskou wanneer die kerk genoem word, wat wissel van ambivalent tot vyandig, van sleepvoetig tot nonchalant. Tog, wanneer ons hierdie gevoelens afskil, word ons gelaat met ‘n kosbare geestelike dissipline genaamd korporatiewe aanbidding en een voldoende rede – God.

 Vir ‘n Jood was Jerusalem die plek van aanbidding. Hier word dit beskryf as ‘n stad wat stewig gebou is, op sigself ‘n soort argitektoniese metafoor vir aanbidding: “all the pieces of masonry fit compactly, all the building stones fit harmoniously“, verduidelik Peterson. Wat vir die stad waar is, is ook sosiaal waar, want die gedagte gaan voort, “dit is waar die stamme kom, die stamme van die Here.” Net so word die twaalf stamme van verskillende plekke in Israel en baie verskillende situasies verenig deur God se opdrag om na Jerusalem, die land se godsdienstige, geografiese en politieke sentrum, te trek. Hier kom hulle nie net bymekaar om God te loof vir wie Hy is en Hom te dank vir wat Hy gedoen het nie, maar ook om Sy voorskrifte te hoor. By hierdie geleenthede kon hulle in rituele sien en deur prediking luister na die kragtige waarheid dat God ons sondes vergewe en dit vir ons moontlik maak om sonder skuld en doelgerig te lewe.

 Dieselfde geld vandag vir die kerk. Soos ons verenig in die aanbidding en wonder van God en gereeld onder sy woord sit, begin verskille in agtergrond, rykdom, taal en intelligensie verbleek. Wanneer ons eenheid in diversiteit en vreugdevolle gemeenskap in die huis van die Here vier, sal opregte liefde, vergifnis en herstel makliker volg, wat rusies bedek en misverstande onder gelowiges laat wegval.

 Dieselfde geld vir die globale kerk. Watter waarheid God ook al deur die eeue in die verskillende denominasies geplaas het, geen enkele denominasie kan enige tyd daarop aanspraak maak dat dit die volheid van God weerspieël nie. “Die kerk mag baie golwe wees, maar een see; baie takke, maar een boom; baie lede, maar een liggaam,” skryf Spurgeon. Dit is ‘n kragtige herinnering dat daar geen gesonde diversiteit sonder nederigheid kan wees nie.

 Dit bring ons by die laaste vier reëls en waarom koning Dawid die vrede en voorspoed van Jerusalem so ernstig begeer. Eerstens is dit ‘n natuurlike oorvloei van verenigde aanbidding, want dit is in verenigde gebed dat ons daaraan herinner word dat ons vrede en veiligheid verweef is met dié van ons naaste – Ter wille van my broers en my vriende, wens ek jou vrede toe. Tweedens, was die vernaamste dryfveer agter koning Dawid se opdrag om Jerusalem se vrede en voorspoed te soek, nie omdat hy van daar af regeer het of omdat dit die politieke, ekonomiese en maatskaplike sentrum van die land was nie, maar omdat die huis van die HERE daar gestaan het.

 Beide redes geld vir ons as Christene onder die Nuwe Verbond, want vandag is die kerk die huis van God. Wanneer ons aanbidding prioritiseer, sal dit van ons harte na ons hande oorvloei en ons samelewings ten goede en God se eer by uitnemendheid beïnvloed. The church, you see, is not peripheral to the world; the world is peripheral to the church. Dawid het hierdie fundamentele waarheid volkome verstaan. Dis teen hierdie agtergrond dat mens sy onbeteuelde vreugde om die huis van God te besoek, moet verstaan!

 Wat die bestudering van hierdie psalm ekstra spesiaal maak, is dat ons hierdie maand, op ‘n manier, in Jerusalem gaan afsluit met die viering van Paasfees. Dit is my opregte gebed dat die herdenking van die Lam van God en Verlosser van die Wêreld wat aan ‘n Romeinse kruis buite die stadspoorte gekruisig is vir ons sondes ‘n nuwe diepte in ons aanbidding sal bring. Op soveel maniere is Jesus die rede waarom ons op Sondae bymekaarkom – om die Here ons God te aanbid, te verheerlik, te eer, te prys, groot te maak, te ag en te waardeer vir sy onbeskryflike gawe van Jesus Christus! Mag ons aanbidding Sy Hom verheerlik!

 Aanbidding is die menslike reaksie op die goddelike. (Foster)

Aanbidding bevredig nie ons honger na God nie—dit wek ons eetlus vir God. (Peterson)

Aanbidding se sentrale werklikheid word gevind in die frase, ‘in gees en in waarheid’ (Foster)

Aanbidding is om stil te staan in God se teenwoordigheid. (Scholtz)

Om te aanbid is om te verander (Foster)